شب که بیاید تو رفته ای و حسرت یک صدا گوشواره ای است برای گوش های مغرورت

دامان آفتاب را بگیر ، التماسش کن تا لباسی از جنس غروب نپوشد ، ابرها را به جان تمام گنجشکهای شاد سوگند بده ، نگذار شب بیاید

اگر شب بیاید و ابری نباشد برای باریدن و صدایی نباشد برای زمزمه ای کوتاه  ، هیچ نمی ماند از تویی که ادعا می کنی خوب می دانی که دوست داشتن طعم شکلات های شیری می دهد

کاری از من برنمی آید ، دلم سکوت می خواهد و هیچ کسی از جنس خاک نمی تواند قفل زنگ زده ی این صدای خاک خورده ی دل را بگشاید ، حتی اگر تمام گل ها را برایم هدیه بیاوری ، حتی اگر بودنم را بهانه کنی برای خوب بودن ، حتی اگر .....

به وسعت تمام این هفت روز شلوغ خسته ام ، به وسعت تمام خنده هایی که کشته شدند بر لبهای بی رنگم ، به وسعت تمام اعدادی که بازی می کنند با من ، با ما ، و این روزهای سرخوشی، خاکستری می شوند بی دلیل 

 من هیچ گاه نفهمیدم که چرا قایق زندگیم را پاروی احساس نمی راند ؟ و این چرا مرا پای درس استاد عقل نشاند

اگر این عقل نبود شاید زندگیم این روزها بنفش بود یا قبل تر از این نارنجی چرک می شد و شاید دل می باختم روی آن نیمکت تنها وقتی که من بودم و خدا و دنیایی احساس

امان از این عقل که انگشتانش را قفل کرده میان انگشتانم و دلداریم می دهد و من دوستش می دارم ، گرچه هنوز دلتنگ آن نارنجی چرک مانده ام

بی پناه شده ام میان این ثانیه ها و دلتنگ تابی که لم داده بر آسفالت داغ بام خانه ای که دیگر از آن دخترانه های من نیست ، دبوانه می شوم و برای خورشید دست تکان می دهم شاید زودتر برود

شاید زودتر شب بیاید و من رفتنم را به جشن بنشینم و تو بمانی و دنیایی علامت سوال میان نگاهت و من ، تنها و سرگشته میان کوچه ی بن بست لحظه ها به دنبال تنهایی هایم بگردم

بیش از آنکه فکر کنی غیرقابل پیش بینی ام ، حتی برای خودم!

من دیوانگی را دوست می دارم و عقل را زندگی می کنم چرا که معتاد احتیاطم از دیروز تا همیشه !